SVC’08 MO11-1 – s.v.DWO MO11-1: 1 – 2 (0 – 1)

      Reacties uitgeschakeld voor SVC’08 MO11-1 – s.v.DWO MO11-1: 1 – 2 (0 – 1)

SVC’08 MO11-1 – s.v.DWO MO11-1: 1 – 2 (0 – 1)

Zaterdag 21 januari 2016

Door: Jan Paul

Voorbereiding

Gisteren was een bijzondere dag. We moesten na het onverwachte 6 – 0 verlies van vorige week tegen Leidschenveen MO11-1 aantreden tegen de nummer 1, SVC’08 die nog geen punt verloren had in deze competitie. Op de heenweg naar SVC’08 kwam de eerste tegenslag met de ziekmelding van Isra. Daarbij was het veld spekglad van de rijp en werd ik gebeld door Elvira dat ze verkeerd gereden waren en daardoor te laat zouden zijn.

In de kleedkamer was ik erg duidelijk tegen mijn meiden. Het gaat vandaag maar om één ding en dat is winnen. Te laat komen was even niet belangrijk, alleen goed in de wedstrijd zitten en strijden voor de winst, bepaalde nu even de opstelling en de wissels en als dat zo uitkwam, vertelde ik de meiden, zou ik in ieder geval de verdediging niet wisselen. En zoals bij mij al jaren gebruik is, kocht ik mijn team om met een traktatie bij winst op de nummer 1 en winst was nodig om weer terug te komen in de race om het kampioenschap.

Overigens, wat ik niet vertelde, was dat we vorig jaar twee keer tegen dit team gespeeld hebben en toen met  0 – 8 en 1 – 6 op de broek hadden gekregen. Een uitdaging dus.

Het warmlopen zelf was op dit veld al een uitdaging. Deels vanwege de gladheid, maar vooral omdat veel meiden meer geïnteresseerd waren in het herhaaldelijk schrijven van hun naam op het witte gras, dan in het warmlopen en de pass-oefeningen. Daarnaast werd er steeds, ook door mij, uit de ooghoeken gekeken wanneer Elisa en Ayapra zouden arriveren, want het was toch wel vreemd dat even fout rijden resulteerde in een vertraging van wel 40 minuten.

Uiteindelijk waren we dan compleet en konden we beginnen aan de wedstrijd. En wat een wedstrijd….

Eerste helft

De teams waren aan elkaar gewaagd en eerlijk gezegd was dat al een verademing met de wedstrijd van vorige week nog vers in de herinnering. Er werd om elke meter gevochten, alhoewel daar bij sommige meiden ook wel wat opzwepende woorden voor nodig waren. Maar feit was dat we SVC’08 het vuur na aan de schenen legden. Over en weer waren er wat kansjes en waren er door goed samenspel mooie aanvallen via de zijkanten die door onder andere Kayli regelmatig goed voor het doel gebracht werden. De keeper van SVC’08 was echter paraat en wist de aanvallen te keren als dat nodig was.

Aan onze kant werd er ook uitstekend verdedigd met gebruikmaking van onze sluitpost Floortje. En als Elisa en Ayara even niet in staat waren om de meiden van SVC’08 af te stoppen en er toch een doorbraak was en de nood aan de man was, dan kon Floortje de ballen adequaat stoppen en het gevaar aldus keren.

In de 8e minuut greep Floortje opnieuw in en zette het spel direct voort met een ferme uittrap. Deze stuiterde over Kayli heen, werd verkeerd ingeschat door de verdediger van SVC’08 en opgepikt door Lisa die glaszuiver afrondde met een schot in de linkerhoek (0 – 1).

De combinatie van strijd en het witte kunstgras zorgde wel voor gevaarlijke situaties en bij de derde keer dat ik voor een valpartij het veld in moest, heb ik de scheidsrechter in overweging gegeven de wedstrijd te staken omdat er eigenlijk niet veilig gespeeld kon worden op dit veld. De scheidsrechter zou het aanzien, maar nam verder geen beslissing, ondanks de vele valpartijen.

Het was duidelijk dat onze meiden kansen zagen en ook de supporters lieten zich luid horen met applaus, gejuich en aanmoedigende kreten. De eerste helft bleef spannend en toen we na 25 minuten gingen rusten waren de complimenten talloos.

Rust

Behalve complimenten voor het getoonde spel, heb ik her en der wat aanwijzingen gegeven voor het positiespel en de meiden duidelijk gemaakt dat ze een getergd SVC’08 konden verwachten in de 2e helft. Ze zouden alles uit de kast halen voor de gelijkmaker, dus was het opdracht voor ons om allereerst onze verdedigende taken goed en gezamenlijk uit te blijven voeren.

Tweede helft

En hier ging het dus aan het begin van de tweede helft verkeerd. Met Lisa op de ‘bank’ , was er geen aanspeelmogelijkheid in de spits en kon SVC’08 gemakkelijk uitverdedigen en de druk op ons doel opvoeren. Dat, gecombineerd met het door sommigen onvoldoende uitvoeren van de verdedigende taken, leidde in de eerste minuten al tot zoveel kansen voor SVC’08, dat er door de supporters gevraagd werd om in te grijpen.

In de 33e minuut nam ik een beslissing om de grip op de wedstrijd terug te krijgen, Lisa vervroegd opnieuw in te brengen, en een speelster, die in de eerste helft ook al reserve had gestaan, andermaal te wisselen. De wedstrijd kantelde opnieuw, maar even later kon SVC’08 uit een corner toch fraai maar onverdedigd de gelijkmaker scoren (1 – 1).

We hadden echter het heft opnieuw in handen en in de 40e minuut werd onze aanval door SVC’08 gepareerd ten koste van een corner. De keeper van SVC’08 kon de voorgebrachte en ingeschoten bal niet goed verwerken. De bal belandde voor de voeten van Lisa, die ons beheerst weer op voorsprong bracht (1 – 2).

Met nog 10 minuten te gaan zette SVC’08 aan voor een slotoffensief. Kayli, moegestreden, kon het niet meer opbrengen om mee te verdedigen en helaas hadden we ook geen wissels meer, zodat ik Kayli in de spits zette en Lisa het verdedigende werk liet doen vanaf het middenveld. Met enkele uitbraken kregen we nog wel wat mogelijkheden, maar Kayli werd niet meer bereikt. Aan de andere kant hebben alle meiden zich kranig geweerd en hebben we de aanvalsgolven van SVC’08 afgewend of gestopt.

Birgit en ik liepen te ijsberen langs de lijn en de supporters keken met het hart in de keel steeds zenuwachtig op hun klokje. De ontlading was dan ook bijzonder groot, toen de scheidsrechter uiteindelijk het eindsignaal blies. SVC’08 heeft de eerste drie punten verloren, wij waren daarvoor verantwoordelijk en dat heb ik de hele dag verteld tegen iedereen die het wilde horen. We zijn weer in de race voor het kampioenschap en dat hebben onze meiden toch maar mooi voor elkaar gekregen.

Volgende week spelen we tegen Valken’68. Ik heb al meerdere malen gezegd dat je het kampioenschap wint tegen de goede ploegen, maar verliest tegen de mindere ploegen, zoals afgelopen week tegen Leidschenveen en volgende week tegen Valken’68. Ook hier zullen we dus scherp en uitgerust moeten zijn.

Naar aanleiding van…

De basis van mijn coaching is gericht op het totale team. Ik zie waar de meiden kunnen ontwikkelen en daarop baseer ik de trainingsoefeningen en de indelingen bij de trainingen en bij de wedstrijden de opstellingen en mijn wisselbeleid.

Er zijn speciale wedstrijden waar ik afwijk van mijn uitgangspunt om iedereen gelijk te wisselen en laatkomers als eerste reserve te zetten. Dit laat ik de meiden meestal al in de voorbespreking weten. Dit zijn o.a. wedstrijden, zoals vandaag, die ons in de race houden om het kampioenschap. Ook tijdens de wedstrijden kunnen er situaties ontstaan waardoor ik besluit af te wijken van mijn uitgangspunt en voornemen om iedereen in het team gelijk te behandelen. Deze situaties doen zich vaker voor als we strijden om het kampioenschap dan als we meedraaien in de middenmoot.

Ook voor de meiden heeft dit een leereffect, alhoewel niet altijd plezierig. Af en toe zal het resultaat van het team en de kans op het kampioenschap wijken voor het plezier van een enkele speelster. Dat hoort bij de teamsport en het streven naar een optimale prestatie voor het team.

Wie daar vragen of opmerkingen over heeft, kan die mij na de wedstrijd, in de kantine stellen. Niet op het veld, niet waar de speelster bij is en al zeker niet tijdens de wedstrijd of training. Het op (herhaald) verzoek niet verlaten van het veld en het vroegtijdig mee naar huis nemen van een speelster kan niet zonder consequenties blijven, zeker niet tegenover de eigen teamgenoten.

Sharing is caring!